Eshaptan îmran -b. Hüseyn anlatıyor (r.a.):

— Birgün Fatimatü-‘z – Zehra radıyallahu anhâ hazretleri Peygamberimizin huzuruna gelmişti. Açlıktan benzinin sarardığı belliydi. Hazreti Fâtıma’nın yüzünde bir sarılık vardı. Server-i Kâinat Efendimiz hazreti Fâtıma Validemizin yüzüne baktı, gözlerinden yaş gelmişti. Mübarek ellerini Hazreti Fâtıma’nın göğsüne koyarak —Meâlen— şöyle dua etti:

— Ey açları doyuran Allahım! Muhammed’in kızı Fâtıma’yı aç bırakma! :

O anda Hazreti Fâtıma’nın yüzündeki sarılığın gitmiş olduğunu ve yerine pembeliğin gelmiş olduğunu gördüm. Sonra kendisiyle görüştüğüm Hazreti Fâtıma Validemiz, bana: «ondan sonra bir daha açlık hissetmediğini» söyledi.