Ebû Hureyre radıyallahu anh anlatıyor:

Bir adam (ki bu adam kendisidir) Peygamber aleyhisselâma gelerek:

— Ey Allah’ın Resulü, bana açlık isabet etti, dedi. Peygamber aleyhisselâm bu adamı hanımlarının yanına gönderdi, ancak adam onların yanında, yiyecekten bir şey bulamadı.

Bunun üzerine Peygamber aleyhisselâm:

— Bu adamı, bu gece misafir edecek bir kimse yok mu? Allah o kimseye rahmetini ihsan buyursun! diye sordu ve dua etti. Ensardan birisi:

— Ben varım, ey Allah’ın Resulü! dedi ve evine giderek zevcesine:

— Allah’ın Resulünün bir misafiri gelecek, neyin var ise çıkar, bir şey esirgeme! diye tenbih etti.

Zevcesi:

— Allah’a yemin ederim ki çocukların azığından başka bir şeyim yok, diye cevap verdi

Ensardan olan o sahabı:

— Çocuklar akşam yemeğini yemek istedikleri zaman, onları uyut ve gel, ışığı da söndür; bu gece kemerimizi sıkarız, dedi. Hanımı da onun dediği gibi yaptı ve misafirlerini ağırladılar.

Ensardan olan o kimse ertesi gün Peygamber aleyhisselâmın yanına vardığı vakit, Allah’ın Resulü kendisine:

— Allahü Teâlâ filan adam ile filan kadına hayran kaldı, yahut güldü, buyurdu. Bunun üzerine Allahü Teâlâ: «Ve onlar başkasını kendi nefisleri üzerine- tercih ederler, ihtiyaçları olsa dahi.» (Haşr Sûresi) mealindeki Âyet-i Kerîmeyi inzal buyurdu.

(Buharî, Müslim, Tirmizî)